2 شعر از پژمان حافظی

1

 

تنگ نگاه

بی‌آنکه عاشقانه‌ای خیس شود

                                         می‌مردم

از حجم کوچک پیراهنش

                                فراتر

اضطراب ماه

آدمک را در حوض     می پرید

کنار پنجره‌ای- بی‌پرده

همیشه هراس آن بود

پاشویه ماه، یادم نرود

 

از کتاب نقطه نقطه نقطه

 

 

2

 

بی‌تو بودن چقدر خوب است

انگار به زندگی نشسته‌ام

صدای سروشی که می‌ماندم

به خورشیدهای خاموش

ماه‌های اسارت

بی‌تو بودن

آدم و سیب نفس می‌کشند

مثل کرم‌های سفید

بر مانده‌ها